ένα κειμενάκι συνοδευμένο με όμορφες φώτο! Πιστεύω θα συμφωνήσετε με τα λεγόμενά μου.
koliri84.blogspot.com/2012/01/blog-post_09.html

Πάμε ρε Κολίρι γμτ...
Ωραίο το κειμενάκι σου. Οι φωτό μου άρεσαν πάρα πολύ. Τα κάδρα σου, οι"στιγμές" πολύ ωραία. Βλέπεις μέσα από αυτές μία διαφορετική άποψη..
Ενώ έκανες τη διαδρομή δεν φαίνεται μέσα από αυτό ότι "ήσουνα στο δρόμο". Έχουμε συνηθίσει φωτό από το δρόμο..από τους ποδηλάτες που κάνουν τις διαδρομές. Όντως μέσα από τις λήψεις σου αυτές φαίνεται ότι το τοπίο είναι ένα τοιχίο που απολαμβάνεις μέσα από τη διαδρομή σου. Η διαδρομή είναι κάτι άλλο.

Έχω μία ένσταση όσο αφορά βέβαια τα μηχανοκίνητα 2τροχα κ 4τροχα που κάνεις το διαχωρισμό. Ολόκληρη η ένστασή μου συνοψίζεται στην φράση του ηθοποιού Stephen Right, "Everywhre is walking distance, if you got the time". Τί θέλω να πώ; και ποια είναι η άποψή μου για όλα αυτά; Αν νοιώθουμε ότι ο χρόνος μας πιέζει τότε το παιχνίδι είναι από την αρχή χαμένο. Οι χρήστες τον πιο γρήγορων μέσων συνήθως έχουν αυτή την πίεση του χρόνου. Υπάρχει και ένα φοβερό βιβλίο που λέγεται "The zen and the art of motorbike maintenance" (στα ελληνικά "Το Ζεν και η τέχνη συντήρησης της μοτοσυκλέτας Ρομπερτ Πίρσινγκ εκδόσεις Κάκτος), ο τύπος καβαλάει μια μηχανή. Επιλέγει επαρχιακούς δρόμους για να μπορεί να πηγαίνει με την ησυχία του και να απολαμβάνει το τοπίο και τη μηχανή. Για μένα, αποκλείοντας το αυτοκίνητο σαν μέσο, η επιλογή ανάμεσα στα υπόλοιπα μέσα που ανέφερε (πόδια, ποδήλατο, μηχανή), είναι θέμα χρόνου και απόστασης. Χρόνο από την άποψη ότι "έχω ένα ΣΚ, έχω 10 μέρες άδεια κτλ). Απόσταση από την άποψη ότι, αν όχι όλοι,οι περισσότεροι από μας έχουμε μια Ιθάκη κατα νου. Η οποία μας δίνει την κατεύθυνση που θα κινηθούμε κάθε φορά, άσχετο αν οι ηδονές τις διαδρομής μας κρατήσουν πίσω και δεν φτάσουμε ποτέ. "Και σιγά σιγά να ξεκινήσουμε για τις γυναίκες μας", όπως τελικά αποφασίζει το Τρίο Μπουλάς, Ζουγανέλης και Μπακιρτζής στην τελευταία σκηνή από το "Ας περιμένουν οι γυναίκες".
Πολλά από όλα αυτά έχουν να κάνουν και με τον επονομαζόμενο "σύγχρονο τρόπο ζωής". Πολλά επίσης με το σκοπό που έχουμε. Για ρώτα, π.χ. μερικούς αθλητές του ποδηλατικού, οι οποίοι κάνουν σχεδόν καθημερινά προπόνηση σε αυτό το δρόμο, αν έχει ποτέ παρατηρήσει κανείς αυτές τις ομορφιές που τον περιβάλουν; Η απάντηση είναι εύκολη πιστεύω.

αυτά τα λίγα, αυθόρμητα, αυτόματα κ μπερδεμένα.

Γαβρήλ

Συμφωνώ απολύτως με τα όσα είπε ο σοφός Γαβρήλ. Μόνο που η μηχανή αντενδείκνυται για μένα λόγω του θορύβου. Σου κάνει τα νεύρα ζαρτιέρες μέχρι να φτάσεις.

Άσε που αν δεν ακούς την καρδούλα να χτυπάει ή το λαχάνιασμα στο ανηφόρι δεν αξίζει καμιά διαδρομή!

Φοβερές και οι φωτογραφίες. Μόνη ένσταση η φωτογραφία με το φεγγάρι που βρίσκω ότι έχασε λίγο την φρεσκάδα της με το κουτσούρεμα. Έγινε λίγο "τεχνιτή".

Σωστα τα λες Γαβριηλ. Οι συγχρονοι αστοι παλεύουν καθημερίνα να κερδίσουν τη μαχη με το χρονο και δεν δίνουν σημασία στη μάχη για τη ζωη. Η ζωη και οι εμπειρίες που προσφέρει χάνονται και μένει μετα μόνο ο αποστειρομένος χρόνος.
Οσο για τον ποδηλατικο, εχω παει και γω για προπονησεις και ξέρω. Ειναι απλα επικεντρωμενοι αλλου. Ολοκληρωτικα. Δεν ξερουν τι βλεπουν.
Νικο! Η φωτο δεν εχει υποστει επεξεργασια. Ηταν δειλινο και το φεγγαρι ανεβαινε. Πολλες φωτο τις διορθωνω αμα θεωρω οτι προσδιδει στο ρεαλισμο, αλλα στη συγκεκριμενη δεν το εχω κανει

Kolirie, δεν είπα εξεργασία ρε, κουτσούρεμα! Το cropping στη photoshopική!

Χρήστο δεν έφταιγε η απροσεξία, το prorider έφταιγε! :PP