Ας κάνω την αρχή για τον Παξό… αφού εμείς ξεκινήσαμε πρώτοι! Φύγαμε την Πέμπτη το βράδυ, πριν 2 βδομάδες, 12:00 το βράδυ, ξημερώματα Παρασκευής ουσιαστικά. Είχαμε πάρει μαζί μας την καλή διάθεση, αλλά δεν είχαμε ξεκουραστεί καθόλου… ο Φίλλιπος έφτιαχνε μέχρι της 10:00 το βράδυ το ποδήλατο, εγώ δούλευα και δεν πρόλαβα ούτε να κοιμηθώ λίγο και ο Atomos ερχότανε από ξύδια! Λογικό ήταν να υπάρχουν και προβλήματα… πρώτο στο Αντίρριο, μου έφυγε το μπαστουνόσελο και εκεί έγινε και η δεύτερη μ@λακί@ που την καταλάβαμε στην επόμενη στάση μετά την παλιοβούνα (ή αλλιώς κωλοβούνα) …ο Atomos είχε χάσει το πορτοφόλι του κάπου εκεί. Παρόλα αυτά συνεχίσαμε! Την πρώτη νύχτα κάναμε 130 χιλιόμετρα περίπου και φτάσαμε μέχρι τον Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας. Εκεί φτάσαμε περίπου κατά τις 09:00 με 10:00 το πρωί… δεν την πολυπαλεύαμε για πιο πέρα! Εκεί που άρχισα να μην έχω και τόσο όρεξη γι’ αυτό που έκανα, λίγο πριν το Μύτικα, βλέπουμε ένα αντρόγυνο από την απέναντι μεριά να πηγαίνει προς Αστακό με ποδήλατα φορτωμένα μπρος-πίσω και χαιρετηθήκαμε και έδωσε κουράγιο ο ένας στον άλλο… πέσανε και τα τηλέφωνα όση ώρα ξεκουραζόμασταν εκεί …πήρε και ο Mc Lab και γούσταρε με την πάρτι μας και φόρτωσαν και οι μπαταρίες για την συνέχεια (φόρτωσαν και μεταφορικά & κυριολεκτικά)!
Είχαμε πει ότι θα φεύγαμε από εκεί όταν θα έπεφτε ο ήλιος, αλλά βαριόμασταν και κατά τις 19:00 το απόγευμα αρχίσαμε τα επόμενα 140 κάτι χιλιόμετρα. Θέλαμε να ‘μασταν και μέρα στο Άκτιο-Πρέβεζα για να μην υπάρχει και κανένα πρόβλημα… και το προλάβαμε! Μέχρι εκεί είχαμε φάει πολλές ανηφόρες, αλλά και πολλές γ@μάτες κατηφόρες… αλλά μετά την Πρέβεζα είχαμε περίπου 30 χιλιόμετρα ίσωμα. Δεν κάναμε παραπάνω μέχρι τις 01:00 το βράδυ που αράξαμε να ξεκουραστούμε και αφήσαμε για το τέλος περίπου 60 χιλιόμετρα. Τα κάναμε από τις 04:00 μέχρι τις 08:00 και προλάβαμε και τους άλλους που ερχόντουσαν με το καράβι στην Ηγουμενίτσα… όταν παίρναμε την τελευταία κατηφόρα, βλέπαμε στην θάλασσα να έρχονται τα Λευκά Όρη! Εκείνα βέβαια τα τελευταία χιλιόμετρα ήταν βασανιστικά… ξέραμε ότι είχαμε περίπου 8-10 χιλιόμετρα και βλέπαμε από μακριά την θάλασσα και λέγαμε ότι φτάνουμε …αλλά φτάνουμε στην θάλασσα και μας περιμένει μια ακόμη απότομη ανηφόρα, που εγώ και ο Φίλιππος πήραμε τα ποδήλατα στα χέρια …λίγο πριν είχαμε και πρόβλημα με ξεφούσκωτα λάστιχα, αλλά όλα Ο.Κ.
Φτάνουν και οι άλλοι με το καράβι από την Πάτρα και το πρώτο που κάνουμε είναι συνεργείο …όχι στα δικά μας! Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να δω 17 ποδήλατα να βγαίνουν από το καράβι …ξεπεράσαμε και τις περσινές συμμετοχές, μαζί με μας ήταν 20!!! Παίρνουμε το καράβι, φτάνουμε στο Γάιο και ακολουθούμε το πρόγραμμα της Μαρίας. Φτάνουμε στο Μογγονήσι και έχουμε στην παρέα και 3 ποδηλάτες χωρίς ποδήλατο να μας κάνουν «περιοδεία» στο νησί …θα είναι και ο Johnny Legend εκεί! Δεν αφήσαμε ήσυχη την παραλία αυτή, περίεργο;! Και εκεί που λέμε να γνωριστούμε όλοι μαζί παίζοντας κανένα παιχνιδάκι, έχει την φαεινή ιδέα ο Gandalf να παίξουμε αναπτήρα με μια πέτρα. Και το είχε πει ο Johnny Legend όταν ήταν στην Angola… να μην παίζεται παιχνίδια τύπου αναπτήρα, θα υπάρχουν παρεξηγήσεις! Από εκείνη την στιγμή και μετά αρχίσαμε να μετράμε απόλυες…
Και όταν έχει πέσει ο πολύς ο ήλιος ξεκινάμε για να πάμε στην παραλία Μαρμάρι που θα κάναμε camping. Αλλά που να ξέραμε ότι μας περίμενε μια ανηφόρα μετά την Κακιά Λαγκάδα η οποία μόνο στα χέρια θα μπορούσε να έβγαινε… (αν δεν είχα καθόλου βάρος, μπορεί και να την έβγαζα, αλλά λέμε για τρομερή κλίση) …και μετά χάσαμε και τον δρόμο και ψαχνόμασταν γιατί είχαμε αφήσει και άτομα πίσω. Όταν έπεσε πλέον ο ήλιος και δεν βλέπαμε τίποτα, βρήκαμε το σημείο το οποίο θα κατασκηνώσουμε και όπως και πέρυσι, εκείνο το τέρας που έχω για σκηνή την στήσαμε πάλι νύχτα και δεν βλέπαμε τα τέτοια μας …είχαμε και τον κοντραμπασίστα που ήθελε να γράψει μπροστά μας τραγούδι και δεν το έβγαινε! Άντε να στήσεις μετά το δυάρι;
Ξυπνήσαμε το πρωί και είδαμε μια φυσιολογική παραλία για τέτοια σκηνικά με πολλά δέντρα πίσω και ίσκιους. Εντύπωση μου έκανε πως κλαδεύανε τις ελιές και που τις κάνανε έτσι ψιλές… εμάς πάντως μας βόλευαν! Επίσης, μια ακόμα διαφορά με την παραλία που είχαμε κάνει και πέρυσι το ίδιο (Σαρακίνικο) ήταν ότι τα κότερα που προσέγγιζαν την στεριά δεν αφήναν και τα απόβλητά τους και ήταν και πολλοί περισσότερα!!! Παίξαμε μουσικούλα για όλη την παραλία (κάποιος γείτονας είχε ένα θεματάκι), βγάλαμε ομαδικές φωτογραφίες μέσα στην θάλασσα (οι οποίες υπάρχουν, όχι όπως πέρυσι με την κάρτα που την βάλαμε ανάποδα) και το βράδυ προετοιμαστήκαμε να πάμε και στον Λογγό, αλλά που να ξέραμε ότι ήταν τόσο δίπλα. Φάγαμε τα σουβλάκια μας, φάγαμε τα παγωτά μας, κλασικά πράγματα, μόνο το κομποστοζούμι μας έλειπε! Φάγαμε και μια μέρα κομπόστα, δεν θυμάμαι που.
Την Δευτέρα, αφού είχαμε πάει στο πιο νότιο μέρος, είπαμε να πάμε και στο πιο βόρειο μέρος να παίξουμε κανένα παιχνιδάκι… και πήγαμε στην Λάκα. Εκεί σε μια πλατεία μας κοιτάγανε όλοι περίεργα… αφού είχαμε χαρτάκια στο μέτωπο! Ήπιαμε και την φραπεδούμπα μας (εγώ δεν πίνω, ένα γιαούρτι έφαγα, ζήλεψα από τον Άρη) και φύγαμε για την παραλία του Πλάνου αν δεν κάνω λάθος… μας τρέλανε ο ήλιος, είδαμε βέβαια κάτι ωραία βράχια, δεν είχε πουθενά ήσκιο και είπαμε να κάνουμε καμία βουτιά να δροσιστούμε, αλλά μέχρι και οι πέτρες δεν ήταν με μας …γλιστράγανε και έπρεπε με την μια να πέσεις. Είχε ατύχημα και ο ένας ο Στάθης από τους Bike Saravality με έναν αχινό! Τελικά δεν μπορούσαμε να κάτσουμε και πολύ εκεί και πήγαμε σε μια από τις παραλίες της Λάκας…
Γυρίσαμε νωρίς για να μαζέψουμε και να πάμε να κατασκηνώσουμε στην Κακιά Λαγκάδα. Τελικά εκεί δεν κατασκηνώσαμε, αλλά αράξαμε στην παραλία με τους υπνόσακους όπως και πέρυσι στην Λούτσα… αφού είχαμε κάνει όμως διάφορα στον Γάιο! Η ανηφόρα από Μαρμάρι για Κακιά Λαγκάδα ήταν πιο χαλαρή, αλλά περισσότερη …την βγάλαμε καβάλα, τουλάχιστον εγώ με τον Φίλιππο που πηγαίναμε μαζί, αλλά σε κάποια σημεία δεν πάταγε καλά η μπροστινή μου ρόδα από το φόρτωμα στο ποδήλατο …μου σήκωνε σούζα!!! Αλλά εκείνη η απότομη ανηφόρα, που την είχαμε για κατηφόρα αυτή την φορά ήταν όλα τα γιούρα… φτάσαμε περίπου στα 60 χιλιόμετρα …έβλεπα το κοντέρ να λέει 58 και να πατάω τα φρένα και να λιώνω τα λάστιχα και να πέφτει στο 49-50… ευτυχώς δεν έπεσε πάνω μου ο Φίλιππος που ερχόταν από πίσω! Δεν είχε καλά τακάκια… είχε και βάρος. Τα παιδιά από τους Saravalities δεν πιστεύανε ότι μπορούσαμε να φτάσουμε τόσα χιλιόμετρα;!
Την επόμενη μέρα τα παιδιά λέγανε να πάμε Αντίπαξο, αλλά που; Ξυπνήσαμε, κάναμε το μπανάκι μας, κάποιοι το ντουζάκι τους, πήγαμε στο Γάιο για καφέ-παγωτό και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Ηγουμενίτσα αράξαμε για μάσα και μετά ίσα-ίσα που προλάβαμε το καράβι για Πάτρα! Εκεί είχε και ένα πάρτυ με Σλοβένους το βράδυ και κακοπεράσαμε… κάποιοι φοβόντουσαν μην δέσουμε στο νέο λιμάνι όταν φτάναμε στην Πάτρα και είχαμε επιπλέον χιλιόμετρα να κάνουμε …τόσα κάναμε, αυτά θα μας έσωζαν; Ήταν τυχεροί, δέσαμε στο ύψος του Αγ. Διονυσίου.
Υ.Γ. 1: Ο Πίπος ήταν μαζί μας όταν πηγαίναμε Ηγουμενίτσα και είχε το ποδήλατο του Κώστα, γιατί όλη την ώρα ακούγαμε το καμπανάκι… καμπανάκια ακούγαμε, αστεράκια βλέπαμε!!!
Υ.Γ. 2: Μάθαμε το ελληνικό όνομα του Johnny Legend, είναι Γιάννης Δόικας!
Υ.Γ. 3: Θα ξαναέκανε μεγάλη διαδρομή χαλαρά, αλλά πρώτον: με λιγότερο βάρος (ίσως μόνο το βάρος του ποδηλάτου και μένα μαζί χωρίς τσάντες και μαλακίες) & δεύτερον: ξεκούραστος και όχι άυπνος.

Τις προάλλες πήγα να δω την maria, μάλλον τις Μαρίες που κάνανε έκθεση με τα χειροποίητα κοσμήματα τους και με ρώτησαν που θα πάμε φέτος; Ωχ, την πόρτα ξέχασα …άσχετο! Τους είπα, πως θα τους απαντήσω με ένα βιντεάκι στο forum. Πριν το δείτε να σας πω, ΣΕΒΑΣΜΟΣ:

30 μέρες, 15 χώρες, 4.492 χιλιόμετρα, ακούς Philippe;! Έχω κάνει το 1/3 της διαδρομής road trip με το τέρας το Audi 80l που είναι ’79 μοντέλο! Πάντα σκεφτόμουνα κάτι τέτοιο, αλλά σε συνδυασμό με τρένο… αλλά ποτέ δεν θα άλλαζα την idealιά μου …με κανένα «Τσερνομπίλ» όπως έκανε το παλικάρι. Η φάση είναι ότι το έκανε και καλοκαίρι, αλλά και κυρίως μέρα από ότι φαίνεται στο βίντεο… τρελή ταλαιπωρία που θα μπορούσε να την είχε αποφύγει, αλλά και πάλι μιλάμε για έναν άθλο! Κάτι άλλο για κάτι τέτοιο είναι πως όταν πάς κάπου, θες να δεις και αυτό το μέρος …δεν ξέρω το κατά πόσο το έκανε. Σε αυτή την περίπτωση εγώ θα ήθελα 330 μέρες! Εσείς τι λέτε; Atomos, Philippe, το έχουμε